In de bars van Pattaya is de "zieke waterbuffel" een lopende grap. Het is het cliché waar westerse mannen om lachen terwijl ze hun derde Chang-bier bestellen—een makkelijk symbool voor het boerenmeisje dat probeert een paar extra duizend baht los te troggelen met een zielig verhaal over het platteland.
Maar er bestaat een ander soort roofdier in de stad. Een die geen korte rok draagt, maar een maatpak. Een die niet liegt over een dier in de Isaan, maar een valstrik bouwt in een koud, vergrendeld appartement in Stockholm, Riga of Berlijn.
De Investering in Vertrouwen
Het begint altijd met de "Perfecte Gentleman". Hij is niet de man van de snelle actie; hij heeft geduld. Wekenlang wijkt hij niet van haar zijde. Hij is hoffelijk, hij luistert, en hij betaalt elke barfine zonder te klagen. Voor haar is hij de uitzondering. De man die haar eindelijk ziet als mens, en niet als product.
Dan komt het aanbod dat klinkt als een bevrijding: "Kom een maand met me mee naar Europa. Ik laat je mijn wereld zien en aan het eind van de reis zorg ik dat je familie niets tekortkomt."
Voor haar is dit geen vakantie; het is een zakelijke kans van wereldformaat. Ze ziet de kans om in één klap de schulden van haar ouders af te lossen. Ze vertrouwt hem, want hij was eenentwintig dagen lang het toppunt van fatsoen. Ze stapt in het vliegtuig met een koffer vol hoop en een hart vol vertrouwen. Ze vraagt niet om geld vooraf. Dat zou onbeleefd zijn na alles wat hij voor haar heeft gedaan. Het "salaris" spreken ze af voor de laatste dag van de trip.
De Grijze Valstrik
Eenmaal in Europa kleurt de wereld grijs. Ze zit in een steriel appartement in een stad waar ze de weg niet weet en de taal niet spreekt. Hij gaat overdag naar zijn "werk"; zij wacht braaf op hem, kookt en houdt het huis schoon. Ze leeft in een cocon van isolatie, volledig afhankelijk van de man die haar daarheen bracht.
En dan, op een ochtend, trekt hij de deur achter zich dicht en komt nooit meer terug.
Het duurt uren, soms dagen, voordat het besef indaalt. Hij heeft zijn telefoon uitgezet. De huur van het appartement blijkt niet betaald, of staat zelfs op haar naam via een kopie van haar paspoort. Daar zit ze: zonder een cent op zak, zonder eten, in een klimaat dat haar botten bevriest. De droom van de "Europese bonus" is in één klap veranderd in een overlevingstocht. Vaak zijn het de Thaise gemeenschappen op Facebook die met een nood-crowdfunding het geld voor een vliegticket bij elkaar moeten schrapen om haar überhaupt levend terug in Bangkok te krijgen.
De Gebroken Spiegel
De schade van dit verraad is niet alleen financieel. Het vreet de ziel aan.
Ik zag het gebeuren bij een van de bekendste gezichten van Soi 6. Een meisje dat altijd lachte, een ster in de straat. Toen ze terugkwam uit Europa, was het licht in haar ogen gedoofd. Ze kon de bar niet meer in; de herinnering aan haar eigen naïviteit was te pijnlijk. Ze verdween volledig uit de scene. Ze is veilig nu, maar ze is een schim van wie ze was.
Een ander meisje keerde wel terug naar de bar, maar zij draagt nu een pantser van ijs. Ze is niet langer de "Engel" van de familie; ze is een roofdier geworden. Elke man die ze nu ontmoet, is in haar ogen een potentiële beul. Ze is koud, berekenend en uit op wraak op het hele mannelijke geslacht.
De Les van de Kou
De volgende keer dat je aan een bar in Pattaya zit en een grap maakt over een meisje dat geld vraagt voor een "zieke buffel", kijk dan eens goed naar haar ogen.
Soms is die buffel namelijk niet bezweken aan de hitte in Buriram. Die buffel is doodgevroren in een leeg appartement in Stockholm, achtergelaten door een "gentleman" die wist dat haar vertrouwen de zwakste plek was om toe te slaan. In Pattaya is de grootste leugen soms niet die van het meisje, maar die van de man die beloofde haar te redden.
