Fon werkte in een fabriek in Chonburi.Niet in zo’n fabriek zoals mensen die zich voorstellen wanneer ze het woord “werk” nog romantisch kunnen maken. Geen nette hal met frisse lucht, vriendelijke collega’s en een salaris dat rustig op je wacht aan het einde van de maand. Dit was het soort werk dat je langzaam uit je lichaam trok. Lange dagen. Pijnlijke voeten. Zweet onder je uniform.

Je ziet hem al van ver aankomen.Niet omdat hij indrukwekkend is.Omdat hij glimt.Een grote, roodverbrande farang schuifelt door de straat van Chiang Mai alsof hij onderweg is van het zwembad naar de minibar, terwijl hij zich in werkelijkheid midden in een stad bevindt waar mensen gewoon werken, bidden, boodschappen doen en proberen hun dag door te komen zonder geconfronteerd te worden met zijn zweterige bovenlichaam.

Nam was achttien toen haar toekomst oplichtte op een klein telefoonscherm.Ze zat op de rand van het bed in een benauwde huurkamer in Pattaya. De ventilator draaide langzaam boven haar hoofd, maar verplaatste vooral warme lucht. Buiten bromden motoren door de straat. Een hond blafte. Ergens verderop sloeg een baslijn uit een bar tegen de muren van de nacht.

Hij had het de avond ervoor nog zo zelfverzekerd gezegd.“Thai spicy. Not tourist spicy.”De woorden kwamen uit zijn mond met de ernst van een man die dacht dat hij net een cultureel examen ging afleggen. Hij zat op een plastic krukje aan de rand van een drukke straat, ergens tussen brommers, rook van houtskool, tl-licht en het scherpe geluid van lepels tegen metalen kommen. Voor hem stond een Thaise tante achter haar streetfoodkar. Klein van stuk, snel van handen, met een gezicht dat al duizenden toeristen had zien denken dat ze sterker waren dan chili.

Wie ’s avonds door Walking Street loopt, ziet eerst de lichten.Dat is logisch. Pattaya is gebouwd om je ogen te vangen voordat je verstand de kans krijgt om vragen te stellen. Neon in roze, blauw en rood. Muziek die uit open bars de straat op knalt. Meisjes op hoge hakken bij de ingang. Glimlachen. Handen die wenken. Lachende toeristen met een biertje in de hand. Mannen die denken dat ze voor één avond weer twintig jaar jonger zijn.

Iedereen die ooit op een warme middag over Beach Road in Pattaya heeft gelopen, kent het beeld.De zon hangt fel boven de boulevard. De lucht trilt boven het asfalt. Brommers slingeren langs taxi’s, verkopers roepen hun prijzen en ergens uit een open bar klinkt een klassieker uit de jaren tachtig die al langer in Pattaya rondhangt dan sommige expats zelf. Het is zo’n middag waarop zelfs de honden in de schaduw blijven liggen en niemand vrijwillig meer beweegt dan strikt noodzakelijk is.

Mai had geleerd om haar gezicht stil te houden.In Pattaya was dat soms belangrijker dan mooie make-up, hoge hakken of een glimlach die lang genoeg bleef zitten. Je kon moe zijn. Je kon pijn hebben aan je voeten. Je kon je vernederd voelen door een man die dacht dat geld hem automatisch recht gaf op respect. Maar je gezicht moest blijven staan. Rustig. Vriendelijk. Bruikbaar.

Wie voor het eerst door Pattaya loopt, ziet ze overal.

Elke ochtend, ergens hoog in een hotel aan Sukhumvit, begint haar werkdag met hetzelfde geluid.

Walking Street heeft een vreemde manier om mannen te testen.Overdag lijkt Pattaya soms bijna onschuldig. De zee glinstert, de bahtbus rijdt traag voorbij en toeristen lopen met slippers, zonnebrillen en verbrande schouders langs kraampjes met kokosnoten en voetbalshirts. Maar zodra de zon zakt en de neonlichten aangaan, verandert de stad van gezicht. Dan wordt Walking Street een theater. Een lange, luidruchtige straat vol muziek, rook, parfum, geschreeuw, glimlachjes en misverstanden.

“Zijn er ook verhalen van meisjes in Pattaya die hun familie volledig voor de gek houden? Die thuis vertellen dat ze kamermeisje zijn in een hotel, serveerster in een restaurant of schoonmaakster ergens achteraf, terwijl niemand in het dorp weet wat er werkelijk gebeurt?”

Daar staan ze dan, de 'Magnificent Seven'. In een wolk van kruidige eau de cologne en ongebreideld enthousiasme rolt een peloton Indiase toeristen de lobby van een Thais hotel binnen. Ze dragen identieke slippers, de bergen bagage reiken tot aan het plafond en met de grootste zelfverzekerdheid ter wereld overhandigen ze de receptionist precies één boekingsbevestiging... voor een standaard tweepersoonskamer.