Songkran komt eraan. Voor de rest van de wereld is het ’s werelds grootste watergevecht, een explosie van kleur en vreugde. Maar voor de vrouwen in de bars van Pattaya is het een financieel doodvonnis. Dit is de rauwe waarheid over de "Thuiskomst-belasting" die de vicieuze cirkel van het nachtleven eeuwig draaiende houdt.
Elk jaar, zodra april nadert, valt er een vertrouwde schaduw over de stad. Je ziet de vrouwen gestrest naar hun bank-apps staren en extra diensten draaien. Je denkt misschien dat ze uitkijken naar de feestdagen. Dat is niet zo. Ze zijn doodsbang.
Ik ken tientallen vrouwen hier die hun familie al jaren niet hebben gezien. Dat is niet omdat ze hun kinderen niet missen. Het is ook niet omdat ze die 500 Baht voor de bus naar de Isaan niet kunnen betalen. Het is omdat ze het "Gezichtsgeld" niet hebben.
De Mythe van het Dorp
In ruraal Thailand heerst een onwrikbaar geloof: als je in Pattaya werkt, ben je rijk. Heb je een Farang-vriend? Dan ben je miljonair. Het maakt niet uit of je in werkelijkheid vecht om de huur van je kamertje aan Third Road te betalen — het dorp verwacht een show.
Wanneer een "Pattaya-meisje" voor Songkran naar huis gaat, is ze niet simpelweg een dochter die op bezoek komt. Ze is de lopende pinautomaat voor de hele uitgebreide familie.
De Prijs van 'Gezicht'
Als westerling denk je al snel: "Dat is krankzinnig! Geef wat geld aan je ouders en zeg tegen die ooms dat ze een baan moeten zoeken." Maar zo werkt het daar niet. In het dorp is "Gezicht" (Na Ta) de enige munteenheid die telt.
Als ze terugkeert zonder enveloppen met contant geld (Jaek Tang) voor elke verre bloedverwant, begint het gefluister. De buren praten. De ouders voelen een diepe, brandende schaamte. Een jonge vrouw vertelde me onlangs: "Als ik geen 30.000 Baht gespaard heb, kán ik niet gaan. Ik blijf liever hier om te huilen dan dat ik naar huis ga en mijn moeder zich moet schamen."
De 24-uurs Wipe-out
Ik vroeg haar: "Hoe lang doe je met die 30.000 Baht?" Ze lachte door haar tranen heen. "Tijdens Songkran? Dat is de eerste dag al weg." Het geld verdwijnt in flessen whisky voor de dorpsoudsten, enorme feestmaaltijden voor mensen die ze nauwelijks kent en handgeld voor neven en nichten. Tegen de tijd dat het water stopt met vliegen en ze weer op de bus naar Chonburi stapt, heeft ze nog geen 300 Baht meer in haar zak.
Ze keert terug naar de bar en begint weer bij nul. Alweer.
De Realiteit
Dit is de reden waarom de "Pattaya-cyclus" zo moeilijk te doorbreken is. De bars vangen je niet alleen met een bepaalde levensstijl; de verwachtingen van de familie vangen je met schuldgevoel en plichtsverzuim.
Ze werkt niet voor een Chanel-tas. Ze werkt zodat haar vader één week per jaar met opgeheven hoofd over de dorpsmarkt kan lopen.
