Daar staan ze dan, de 'Magnificent Seven'. In een wolk van kruidige eau de cologne en ongebreideld enthousiasme rolt een peloton Indiase toeristen de lobby van een Thais hotel binnen. Ze dragen identieke slippers, de bergen bagage reiken tot aan het plafond en met de grootste zelfverzekerdheid ter wereld overhandigen ze de receptionist precies één boekingsbevestiging... voor een standaard tweepersoonskamer.
Dit is geen gewone vakantie; dit is een wetenschappelijk experiment om de absolute limieten van de Thaise brandveiligheid en de menselijke waardigheid te testen. Het doel? Een volwassen man uit Delhi of Mumbai laten slapen op elke beschikbare vierkante centimeter vloer die het hotel te bieden heeft.
Het 'gaslighten' van de uitgeputte receptioniste begint vrijwel direct. Terwijl drie vrienden alvast met loodzware koffers richting de lift sluipen, zweert de woordvoerder bij alles wat hem lief is dat de rest van de groep "slechts vijf minuutjes op bezoek komt" om de kamer te bewonderen. Het is geen slimme meesterzet, het is een diplomatiek incident dat zich in realtime ontvouwt. De kreet "Brother, we will adjust!" galmt door de lobby met dat typische, dwingende accent, terwijl ze proberen een compleet cricketteam langs de beveiliging te smokkelen. Maar laten we eerlijk zijn: met zeven man op een kamer van twintig vierkante meter 'pas' je je niet aan, je voert een guerrillaoorlog tegen comfort.
Wanneer je internationale 'boys trip' uit India vereist dat er ploegendiensten worden gedraaid om in de badkuip te slapen, en de helft van de groep zich op het balkon moet verstoppen telkens als de schoonmaakploeg aanklopt, dan ben je geen geniale 'travel hacker'. Dan ben je simpelweg een enorme hoofdpijn voor het personeel dat niet genoeg betaald krijgt om grensbewaker te spelen voor jouw illegale hostel-constructie. Als het besparen van twee tientjes per persoon betekent dat je vakantie verandert in een aflevering van Survivor, blijf dan voortaan lekker in je eigen achtertuin kamperen. Dat scheelt een hoop gezichtsverlies, en de lift van het hotel hoeft niet na elke rit drie uur te luchten om de geur van zeven opgesloten mannen te verwerken.
Disclaimer: De personages in dit verhaal zijn gebaseerd op een herkenbaar stereotype en dienen puur ter vermaak. De gebeurtenissen zijn een komische overdrijving van de realiteit; elke gelijkenis is geheel toevallig.
