Wie vandaag de dag door de Thaise sociale media scrollt, stuit onvermijdelijk op een bittere hashtag: #FreeVisa. Het is geen reclame voor toerisme; het is een sarcastische klaagzang. Telkens wanneer een Duitse toerist duizend baht uit de kassa van een massagesalon graait, een groep Britten een vechtpartij begint over een rekening van vijftien euro, of een "digital nomad" zich als een koloniale heerser gedraagt in een 7-Eleven, ontploft de commentsectie.
De boodschap is onverbiddelijk: Thailand is een land, geen "industrie".
1. De Illusie van de Industrie
Voor de gemiddelde toerist wordt Thailand gedefinieerd door de dienstverlening. In hun beperkte blik is elke Thaise vrouw een potentiële "dienstverlener" en elke Thaise man een ober of chauffeur. Dit is de grote misvatting.
Wanneer een toerist ongevraagd een tatoeëerder aanraakt of tegen een winkelier schreeuwt, doet hij dat omdat hij denkt dat zij deel uitmaken van het product waarvoor hij heeft betaald. Voor haar is hij echter slechts een onopgevoede "Witte Aap". Iemand die in eigen land waarschijnlijk een onbeduidende baan heeft, maar denkt dat zijn zwakke valuta hem hier het recht geeft om zich als koninklijke hoogheid te gedragen.
2. De Dood van de "Oude Garde"
De demografie is verschoven. Vóór de pandemie was er een "Oude Garde" van expats die, ondanks hun gebreken, een zeker niveau van integratie hadden. Ze kenden de ongeschreven regels, de do's and don'ts.
De huidige golf is jonger, luider en vooral veeleisender. We zien een "TikTok-ificatie" van het reizen, waarbij schaamteloos gedrag het doel op zich is geworden. Dagelijkse berichten over vechtende, stelende of wanbetalende buitenlanders hebben de sfeer vergiftigd. Terwijl westerlingen klagen dat "Thailand is veranderd", realiseren de Thai zich dat vooral de kwaliteit van de gasten hard achteruit is gegaan.
3. De #FreeVisa Reactie
In Europa en de VS debatteert men fel over immigratie en sociale wrijving. Thailand voelt nu precies hetzelfde. Voor een inwoner van Bangkok of Korat is het "vrije visum" geen brug naar meer inkomsten, maar een open deur voor "uitschot".
Ze zien buitenlanders die het in Singapore of Tokio niet in hun hoofd zouden halen om een wet te overtreden, maar zich in Phuket of Pattaya als beesten gedragen omdat ze denken dat hier alles mag. De tolerantie is op.
4. De Witte Aap versus de Geïntegreerde Expat
De tragedie is dat dit gedrag de bron vergiftigt voor iedereen. Er zijn duizenden buitenlanders die de taal spreken, de cultuur respecteren en bijdragen aan de gemeenschap. Maar in de ogen van een Thai die een virale video ziet van een Farang die een vrouwelijke medewerker aanvalt, vervaagt dat onderscheid.
Wanneer je een land behandelt als een pretpark, wees dan niet verrast als de lokale bevolking je begint te behandelen als een ongewenste plaag.
Conclusie
De amusementssector is slechts een flinterdun laagje van de Thaise realiteit. Als je enige interactie met dit land verloopt via de lens van wat je kunt kopen, zul je het echte Thailand nooit zien.
Maar wees gerust: het echte Thailand ziet jóú wel. En op dit moment vinden ze het niet bepaald mooi wat ze zien.
