De Thaise vader heeft het transportprobleem van zijn gezin opgelost op een manier die geen enkele auto-ingenieur ooit voor mogelijk had gehouden. Het voertuig is een simpele Honda Wave, 110cc, oorspronkelijk gebouwd voor één volwassene van gemiddeld gewicht. De werkelijkheid op het asfalt vertelt echter een ander verhaal.
Op het zadel zit hijzelf, met zijn vrouw die zijdelings in een jurk is gezeten en een zuigeling vasthoudt. Een zevenjarige staat op de voetsteun en klemt zijn schouder vast, terwijl een vierjarige behendig geparkeerd is tussen zijn armen en het stuur. Er hangt een schooltas aan een haakje, een zak groenten van de markt bungelt aan de zijkant en — als kers op de taart — is er een middelgrote koelkast met een enkele versleten spinhaak aan de achterkant vastgesjord.
Geen helmen, geen paniek. Er heerst een volkomen ontspanning terwijl ze met tachtig kilometer per uur een zesbaansweg opdraaien, met de kalmte van iemand die even een pakje melk gaat halen. De dynamiek aan boord is fascinerend: de vrouw scrollt rustig op haar telefoon, de zevenjarige verorbert onverstoorbaar een snack en de vierjarige is in een diepe slaap gesukkeld, gewiegd door het vertrouwde geronk van de motor. De vader is de enige die oplet, al kijkt hij vooral een beetje verveeld voor zich uit. Voor hem is dit geen levensgevaarlijke stunt; het is simpelweg dinsdagochtend.
In het Westen hebben we decennia besteed aan het ontwerpen van autostoeltjes, veiligheidsvoorschriften en transportwetten die zo complex zijn dat je er een universitaire studie voor nodig hebt. We debatteren over ISOFIX-punten en zijwaartse impactbescherming terwijl we dikke handleidingen spellen. Thailand keek naar al die regelgeving, knikte beleefd, en stuurde vervolgens vijf mensen en een hond op één brommer naar school.
Het meest bewonderenswaardige — of misschien wel het meest mysterieuze — is dat ze elke keer weer veilig op hun bestemming aankomen. Terwijl een Duits gezin nog steeds de tweehonderd pagina's tellende instructies leest van hun door de EU goedgekeurde, achterwaarts gerichte babyzitje, parkeert de Thaise vader zijn Honda alweer bij de lokale markt. De koelkast is geen millimeter verschoven, de baby droomt nog steeds en de motor geeft geen krimp.
Thailand wint. Er is niemand die dit nog serieus probeert te betwisten.
