De Thaise buurman heeft besloten dat zondagochtend om zeven uur het exacte moment is om een ondefinieerbare stapel materialen in zijn tuin in brand te steken. Het zijn geen bladeren; althans, niet uitsluitend. Er liggen zeker wat bladeren tussen, maar er smeulen ook zaken die een chemische, grijze rook produceren in een kleur die in de natuur niet voorkomt.
Het resultaat is een mild branderig gevoel in het linkeroog van iedereen binnen een straal van driehonderd meter die tot voor kort nog sliep en dat ook graag had willen blijven doen.
Hij heeft geen haast. Hij verzorgt het vuur met de kalme, ongehaaste energie van een man die nergens heen hoeft en dit als een volkomen redelijke zondagochtendactiviteit beschouwt. Hij heeft een stok waarmee hij de smeulende massa verplaatst op een manier die duidelijk bedoeld is om méér rook te produceren in plaats van minder. Rook is immers het natuurlijke bijproduct van het verbranden van dingen, en aangezien hij dingen verbrandt, zal er rook zijn. Deze logica is intern consistent en volkomen onaanvechtbaar.
Drie verdiepingen hoger heeft een Duitse expat alle ramen gesloten en zijn luchtreiniger op de hoogste stand gezet. Hij staart met de grimmige focus van een rampenbestrijder naar de AQI-waarden op zijn telefoon: de luchtkwaliteit was 45 voordat het vuur begon, maar tikt inmiddels de 180 aan en stijgt nog steeds. De Thaise familie in het huis ernaast heeft hun ramen juist wagenwijd opengezet, omdat de geur hen aan hun jeugd doet denken en ze het wel rustgevend vinden. Ondertussen ligt een Brit die Londen ontvluchtte om de vervuiling te ontsnappen met een kussen over zijn gezicht in bed, terwijl hij de specifieke details van zijn vluchtplan nog eens grondig heroverweegt.
De buurman gooit iets op het vuur waardoor de rook kortstondig paars uitslaat. Niemand komt naar buiten, niemand zegt er iets van. Hij verbrandt hier al elke zondag dingen sinds 1987 en de buurt heeft collectief en zwijgend besloten dat dit simpelweg een kenmerk van de omgeving is, eerder dan een probleem dat om een oplossing vraagt. Tegen negen uur is het vuur gedoofd en om kwart over negen is de lucht grotendeels weer opgeklaard.
Tegen de volgende zondag is iedereen het allang weer vergeten, totdat om zeven uur 's ochtends de geur van brandend onbekend materiaal opnieuw door de horren naar binnen drijft en de cyclus herbegint. Hij staat alweer buiten. Hij heeft zijn stok. Hij is er klaar voor.
