Hij was een klassieke cynicus in Pattaya. Het type dat met een glas bier in een bar aan Soi Buakhao zat en de '3F-regel' predikte. Hij lachte om de romantici die auto's kochten voor Thaise meisjes en herhaalde eindeloos de ultieme expat-spreuk: "Hier koop je niks, je huurt het alleen." Hij dacht dat hij dwars door de schijnvertoning heen keek.
Maar in zijn vierde jaar in de stad stuitte zelfs deze gehaaide veteraan op een muur van neon-vermoeidheid.
Hij was misselijk van de bars. Ziek van de hoge hakken, de lagen plamuur, de korte rokjes en de identieke spiegelselfies uit de wc’s van de clubs. Hij was klaar met de gekopieerde "I miss you baby"-appjes en de geforceerde sexy houdingen. Plotseling verlangde hij naar iets puurs. Hij wilde door de glimmende, commerciële buitenkant prikken en de echte mens zien.
Hij stuurde een bericht naar een meisje dat hij de afgelopen weken regelmatig zag: "Stuur me eens een normale foto. Niet sexy. Niet uit de bar. Gewoon jouw echte leven."
In zijn hoofd had hij het plaatje al geschetst. Hij verwachtte een sfeer zoals in een arthousefilm: een gezellige ochtend, zij zittend bij het raam in een te groot T-shirt, geen make-up, met een kop koffie in haar hand. Misschien een schattige kat op de achtergrond. Iets 'authentieks' en aandoenlijks, maar nog steeds mooi, veilig en romantisch. Hij wilde een meisje zien dat gered kon worden.
Vijf minuten later trilde zijn telefoon. Er kwamen meerdere foto’s binnen.
Hij opende ze—en het koude zweet brak hem uit. Dit leek in niets op een romantische ochtend. Het zag eruit als een verslag van een sociale tragedie.
De eerste foto toonde een klein jongetje. Blote voeten, een vuil hemdje, staand op een ruwe betonnen vloer. In de hoek stond de 'keuken': een door roet zwartgeblakerde gasfles, een plastic tobbe met ongewassen vaat en een verschroeide koekenpan.
Op de tweede foto zat een oude, magere vrouw—haar moeder—op een geweven mat onder een zoemende, dik met stof bedekte ventilator. Aan de muur hing een verbleekte kalender van drie jaar geleden. Door de open deur zag je een verblindend witte, stoffige zandweg. Over een stoel hing een net gewassen schooluniform.
Maar de hardste klap kwam met de derde foto.
Het onderschrift luidde: "Mijn kamer."
Als die tekst er niet bij had gestaan, had hij gedacht dat hij naar een foto van een illegale vuilnisbelt keek. Er was geen sprake van een kamer. Het waren twee muren, slordig bespannen met bouwplastic en restjes multiplex. Op de vloer lagen lappen opgestapeld die als matras moesten dienen. In de hoek stonden knuffels te verrotten door de hoge luchtvochtigheid, onder een beschimmelde, afbladderende poster van Hello Kitty.
Dit was haar normaal.
Hij staarde naar het scherm van zijn dure smartphone en voelde hoe zijn wereldbeeld volledig instortte.
Hij had altijd gedacht dat de bar het zwaarste, vuilste en donkerste deel van haar leven was. Hij dacht dat ze leed onder een vorm van neon-slavernij.
Het bleek dat de bar juist het makkelijkste, meest begrijpelijke en mooiste deel van haar bestaan was. De bar was slechts de verpakking. Er was fel licht, harde muziek, alcohol, jeugdige energie en de illusie van eindeloze keuzes. Ja, het was een cynische geldmachine. Maar voor de expat was het een vertrouwd toneelstuk met heldere regels.
Haar werkelijke, 'normale' leven was duizend keer zwaarder en beangstigender dan welke fantasie dan ook.
In deze realiteit ছিল geen ruimte voor seksualiteit. Er was alleen armoede die diep in het beton verankerd zat. Er was een kind dat zijn grootmoeder vaker "Mama" noemde dan zijn eigen moeder. Er waren schulden, ziekenhuisrekeningen en een heel dorp dat precies wist hoe hun dochter het geld voor haar maandelijkse bijdrage in Pattaya verdiende.
Op dat moment realiseerde hij zich de belangrijkste waarheid over zichzelf. Hij wilde het 'echte leven' alleen maar zien zolang hij er niet onder gebukt ging.
Hij wilde een comfortabele versie van de waarheid pikken—een mooi gezichtje zonder make-up. Maar de echte zij kwam als een totaalpakket met een plastic tobbe, een stoffige ventilator en een kale betonnen vloer. In de bar, terwijl hij een lady drink kocht, had hij de controle. Hij was de VIP-klant. Maar toen hij naar deze foto's keek, drong het ineens tot hem door: in haar echte leven is hij geen klant meer. Hier verandert hij op slag in een potentiële deelnemer aan de familie-economie. Een wandelende portemonnee waarvan wordt verwacht dat hij ze uit dit alles komt redden.
Hij vergrendelde stil het scherm van zijn telefoon. Het echte leven bleek veel te duur om naar te kijken.
