Ga in willekeurig welke bar in Pattaya zitten, koop een drankje en stel de meest simpele vraag: "Waar kom je vandaan?"
Het antwoord is vrijwel altijd hetzelfde. Ze zal een provincie in Isan noemen, velt naar het noordoosten wijzen en er een cruciale toevoeging aan vastplakken: "Heel ver weg. Mijn dorp is heel ver weg."
Als je doorvraagt over de details, zal ze je vertellen dat de busreis naar huis tien, misschien wel twaalf uur duurt. Ze laat je een foto zien van een rijstveld dat eruitziet alsof het op de verste rand van de aarde ligt.
Maar wie daadwerkelijk de kaart erbij pakt, merkt dat de rekensom niet klopt. De meeste meisjes komen uit Buriram, Surin, Korat of Sisaket. Een normale busrit vanuit Pattaya of Bangkok naar deze provincies duurt ongeveer vier tot zes uur. Het is een eenvoudige rit met airconditioning die zo'n 350 tot 450 baht kost.
Waarom verandert een rit van vijf uur dan als door een wonder in een slopende reis van tien uur?
Omdat in deze industrie het manipuleren van afstand een essentiële overlevingsvaardigheid is. Het overdrijven van geografische afstanden dient drie heel specifieke, uiterst effectieve doelen.
Ten eerste is er de financiële marge. Afstand bepaalt het budget. Als haar dorp op slechts drie uur reizen ligt, is een bezoekje aan huis een goedkoop uitstapje in het weekend. Een busticket kost drie honderd baht. Hoe kan ze een buitenlandse sponsor om vijfduizend baht vragen om "haar zieke moeder te bezoeken" als de reiskosten niet meer zijn dan de prijs van een hamburger?
Maar als het dorp een slopende, twaalf uur durende nachtmerrie is met meerdere overstappen aan de andere kant van het land, wordt het budget opgerekt. Ze heeft geld nodig voor de VIP-bus, eten voor onderweg, een mogelijke overnachting én contant geld om aan haar familie te geven. De fictieve extra uren rechtvaardigen het gevraagde bedrag. De afstand creëert de winstmarge.
Ten tweede is er de emotionele druk. Geografie is psychologie. Als ze op maar een paar uur reizen woont, is ze praktisch een lokale bewoner. Ze kan je op elk moment verlaten. Het voelt vrijblijvend.
Maar als ze tien uur verwijderd is van huis, is ze een verbannene. Het vormt het frame dat haar aanwezigheid hier een groot offer is. Ze is ver weg van haar familie, zit vast in het werk in de bars en verdraagt die afstand voor jou. Het speelt direct in op het redderscomplex van de westerse man. Hij heeft niet zomaar een relatie met een meisje; hij biedt onderdak aan een eenzame vrouw die heel ver van huis is. Hoe verder het dorp, hoe hoger haar gevoelsmatige waarde.
Tot slot is er de firewall—en dit is de belangrijkste reden.
Wanneer een westerse man verliefd wordt, komt hij onvermijdelijk met het slechtst denkbare idee: "Laten we een auto huren. Ik wil dit weekend naar je dorp rijden om het te zien."
Voor een meisje dat een ingewikkeld dubbelleven leidt, is dat een rampzalige dreiging. Ze kan hem absoluut niet laten komen. Want als hij op bezoek komt, ziet hij de peuter van wie ze beweert dat het het kind van haar zus is. Hij ziet de Thaise echtgenoot op de veranda zitten. En hij ontmoet de ouders die er rotsvast van overtuigd zijn dat hun dochter in een elektronicafabriek in Chonburi werkt.
Als het dorp op drie uur rijden ligt, kan hij op zaterdagochtend zomaar besluiten dat ze erheen gaan. Maar als het dorp tien uur rijden is? Dan is het te ver voor een weekendje weg. Het vraagt om planning, vrije dagen en uitputting.
De overdreven afstand is een psychologische beschermingsmuur. Ze telt die extra uren er niet bij op om simpelweg tegen je te liegen. Ze voegt ze toe om er zeker van te zijn dat je er nooit daadwerkelijk opstapt.
In Pattaya is geografie zelden een kwestie van kilometers. Het is een kwestie van geloofwaardige ontkenning.
