Ons Grote Vietnam Avontuur: Van Limburgse Klei naar Gele Mist en Weer Terug

Onze reis begon heerlijk Hollands op het perron in Landgraaf. Koffers gepakt, humeur op topniveau. Met de trein richting Schiphol. Maar ja, een reis met Ger en Monique is pas echt begonnen als er iets gebeurt: door een verkeerde keuze bij het overstappen liepen we direct een uur vertraging op. Gelukkig hadden we de tijd. Eenmaal op Schiphol keken we onze ogen uit. De persoonlijke service? Verdwenen! De incheckbalie is blijkbaar iets uit de geschiedenisboeken; alles gaat nu via online apparaten. Zelf je koffers labelen, zelf in een automaat duwen… Personeel is bijna overbodig 🤷🏻‍♀️, maar ondertussen wordt alles wel duurder 🤣. Zelfs de McDonald’s deed mee aan de waanzin: de prijzen voor exact dezelfde burgers waren daar gewoon 3x zo hoog 🙈🥲. 

Het begin van de reis: nog vol goede moed (en met een tikkeltje vertraging) klaar voor de grote oversteek!

Met nog een half uur extra vertraging vertrokken we eindelijk. “Morgen om 09:30 uur Nederlandse tijd landen we in Guangzhou,” zeiden we tegen het thuisfront. We wisten dat internet in China een uitdaging zou worden door de censuur, dus we doken de digitale stilte in. De reis was lang, maar verliep supergoed. Op de laatste vlucht had Ger een schot in de roos: hij zat naast een leuke, gezellige dame op leeftijd die de hele weg bleef kletsen 😂. Geen moment saai dus! Eenmaal geland in Vietnam ging alles razendsnel: koffers direct van de band 🎉, simkaarten geregeld, geld gepind, Grab besteld – binnen no-time onderweg naar het hotel. Na 25 uur zonder bed te hebben gezeten, was die eerste douche en dat schone laken in ons hotel in Ho Chi Minh City puur goud waard.

De eerste dag in Saigon gingen we meteen vol gas. Nauwelijks was het laatste hapje ontbijt gezakt of we doken de stad in – niet lopend, maar met de Grab. Eerste stop: de Pink Church (Tan Dinh). Een kerk zo roze dat Barbie er jaloers op zou worden. We hebben even gevoeld of hij echt van suikerspin was gemaakt 🍭, maar hij bleef keurig staan. Daarna door naar het iconische Post Office. Prachtig historisch gebouw, maar de echte uitdaging was het versturen van een kaartje. Geen normale brievenbus, nee: een mandje! We legden onze kaartjes erin met een klein schietgebedje: “Lief mandje, breng onze groeten veilig naar Nederland.” 🧺🤞

“Hopen dat het mandje z'n werk doet! En ja, die kerk is echt zó roze. 🍬”

Na een intellectuele wandeling door Bookstreet beloonde we onszelf met een ijskoude Caramel Frappée. Suikerspiegel hersteld, voeten nog fris. Terug bij het hotel even de voetjes omhoog bij het zwembad met een Corona voor slechts €1,50. Voor dat geld smaakt het nóg beter! Daarna het echte werk: streetfood. Klassieke Banh Mi en een bord loempia’s. Dat laatste bleek een compleet zelfbouw-pakket. We hebben ons best gedaan, maar we zijn duidelijk beter in opeten dan in rollen. Het smaakte desondanks fantastisch! De echte beproeving kwam daarna: we wilden naar het beroemde Cafe Apartment gebouw. Lift? Kapot natuurlijk. Dus hup, de trap op! Eenmaal beneden kregen we een enorme vlaag nostalgie naar Thailand toen we pardoes tegen een 7-Eleven aanliepen. Ger was helemaal in zijn nopjes (sommige liefdes roesten nooit). We sloten de dag af met een flinke ‘Tour Seeing’ door de stad, het stadhuis nog even meegepakt in de avondverlichting. De stappenteller was officieel overspannen. Afsluiter: een welverdiend koud biertje en een schaal chicken wings. De beentjes mochten eindelijk rusten.

Dag twee in Saigon was indrukwekkender dan we hadden verwacht. Na een heerlijke slow morning op de hotelkamer gingen we met de Grab naar het War Remnants Museum. We wisten dat het zwaar zou worden, maar de realiteit binnen sloeg alles. De stilte in de zalen overheerst, ondanks de drukte. We werden gegrepen door de wreedheid van de oorlog. De wereldberoemde foto van het meisje dat vlucht voor napalm, de moeder die huilt bij de talloze witte kruisen, het kleine kind alleen in een verwoest bos tussen dode boomstammen… beelden die op je netvlies gebrand blijven. De kaarten van Agent Orange met die enorme rode vlekken, de tekst over de “burn all, destroy all, kill all”-tactiek uit 1970 – letterlijk kippenvel. Buiten de enorme helikopters en gevechtsvliegtuigen in schril contrast met de menselijke ellende binnen. Het meest bijzondere detail: de bel gemaakt van een 500 lb bomhuls. Iets dat ooit moest verwoesten, klinkt nu voor vrede en bezinning. Een ochtend van slikken, stil zijn en beseffen hoe bijzonder het is dat we dit land nu in alle vrede en vrijheid mogen bezoeken. Absolute must-see, hoe zwaar de kost ook is. Daarna rustig ergens zitten om alles te laten bezinken.

“Een moment van diepe indrukwekkende stilte te midden van de geschiedenis.”

Tijd voor de vlucht naar Da Nang! De Grab zette ons af bij de verkeerde terminal (Vietnam Airlines heeft er gewoon eentje apart!). “Hoe moesten wij dat weten?” riepen we nog lachend (en lichtelijk gestrest). Snel een taxi – 20 minuten billenknijpen door het verkeer – en we haalden het nét. Vlucht op tijd, landing perfect, koffers als allereerste van de band! Taxi van het hotel stond klaar. Hoi An verwelkomde ons met open armen. Ons hotel is werkelijk prachtig: kamer met maar liefst twee balkons en uitzicht op het zwembad. Omdat we hier 11 nachten blijven, hebben we de koffers voor het eerst écht helemaal uitgepakt. Net toen we gesitueerd waren, werd er op de deur geklopt: een enorme verrassing van het hotel – een prachtige cake speciaal voor onze anniversary honeymoon! ❤️

“Hoi An weet hoe je gasten verwelkomt. Anniversary Honeymoon kan beginnen! 🎂”

Natuurlijk moesten we meteen het centrum verkennen. De “15 minuten wandeling” bleek in de praktijk een dik half uur (de receptioniste had een eigen tijdrekening 😉), maar dat mocht de pret niet drukken. Een terrasje werd opgezocht en daar zaten we heerlijk, met een koud Tiger biertje aan de rivier te genieten van alle lichtjes en de sfeer. Hoi An, je was nu al prachtig! 🍻✨
In de avond laat in het centrum geen Grab te bekennen. Terwijl de moed ons in de schoenen zonk bij de gedachte aan wéér 30 minuten lopen, geschiedde er een klein wonder: we liepen pardoes tegen een scooter-verhuurbedrijf aan! Monique riep meteen: “Laten we er eentje huren, dan hebben we die vast voor morgen!” (ik heb zo’n vermoeden dat ze gewoon geen stap meer wilde verzetten 😉).

Na een heerlijk à la carte ontbijt (geen buffet-stress hier!) sprongen we op onze fluisterstille elektrische scooter. Wat een vrijheid! We toerden door de prachtige rijstvelden, werden gadegeslagen door relaxte waterbuffels en maakten een stop aan het water voor een Salted Coffee. De koffies hier in Vietnam zijn echt een openbaring; elke kop voelt als een klein dessert. Na heel wat kilometers bleek de accu toch een tikkeltje sneller leeg te gaan dan beloofd. Met een schietgebedje en het gas (stroomhendel) vol open sjeesden we terug naar het hotel. Met nog precies 14% op de teller rolden we de oprit op. Net op tijd!

“Vrijheid op twee wielen, zolang de accu het maar volhoudt... 🛵⚡”

Omdat de zon zich uitbundig liet zien, hebben we de middag doorgebracht bij het zwembad. Na een paar baantjes was het tijd voor de uiterlijke verzorging. Terwijl Ger gewoon op de hotelkamer aan de slag ging, koos Monique voor het zwaardere geschut: een heerlijke middag in de spa om zich eens flink te laten verwennen. 🧖‍♀️✨
De volgende dag geen risico meer: de elektrische ingeruild voor een rasechte benzine-variant. More power, more speed, maar vooral: geen gezweet meer over lege accu’s! Voor het astronomische bedrag van €5,- per dag scheuren we nu onbezorgd de hele regio door. 💨

Eerste stop: An Bang Beach. De golven waren wild en de strandbedjes goed bezet, maar wij namen een koud biertje en natuurlijk een Salted Coffee. Daarna dwars door de rijstvelden en langs de waterbuffels richting het Coconut Forest. Later deze week gaan we hier het water op, maar nu alvast verkend. Vervolgens naar het rustigere Cua Dai Beach. Voor het parkeren van de scooter moesten we 5.000 Dong betalen aan een local die de boel veilig bewaakte. Voor de snelle rekenaars thuis: dat is ongeveer €0,18! 😂 Een koopje voor een onbezorgde strandwandeling met een verse kokosnoot in de hand. 🥥🏝️

Op de terugweg hebben we bewust de kleine binnenweggetjes gepakt. Ik wilde Monique even het échte ‘local gevoel’ geven, met het oog op onze dromen om ooit ergens in Azië te gaan wonen. En wat bleek? Ze ziet het helemaal zitten! Ze zag zichzelf al helemaal wonen met een eigen moestuintje en wat kippen in de tuin. De plannen worden gesmeed… 🐥🌱 Voordat we die scooterdag hadden, waren we de avond ervoor al compleet betoverd door de binnenstad van Hoi An. Zodra de zon zakt, verandert de stad in een sprookje. Duizenden gekleurde lampionnen verlichten de smalle straatjes en de rivier ligt vol met bootjes en wenslichtjes. Het was deze magie die ons deed vergeten dat we nog een flink eind terug naar het hotel moesten lopen… en dát was precies het moment dat die scooter op ons pad kwam! 😉

“De magie van Hoi An. Alsof je in een levende ansichtkaart stapt. ✨🏮”

Marble Mountains-dag! Na een rustig à la carte ontbijtje op de scooter. Het ritje van drie kwartier was een belevenis op zich. Het verkeer hier is één grote, georganiseerde chaos. Scooters vliegen je aan alle kanten voorbij en het claxonneren houdt nooit op. Het devies: verstand op nul, go with the flow en hopen op een beetje Gods gratie. Bij aankomst direct naar de “gratis” parkeerplek van een local familie-shop (niets is écht gratis 😉). We begonnen bij de lagergelegen Am Phu Cave (de ‘hellegrot’), indrukwekkend en een tikkeltje mysterieus. Daarna met de lift omhoog naar Marble Mountain zelf. Boven verschillende pagodes en grotten – het absolute hoogtepunt was de grote grot waar het zonlicht van bovenaf door gaten in het plafond naar binnen valt. Die lichtstralen in de schemerige ruimte zorgen voor een bijna buitenaardse sfeer. Echt prachtig! Na de nodige cultuur te hebben gesnoven, zijn we via de trappen weer naar beneden gegaan (we zijn ze maar niet gaan tellen…).

Terug bij de scooter probeerde de eigenaresse ons natuurlijk nog een souvenirtje te verkopen, maar we kochten ons af met 25.000 Dong stallinggeld. Onze volgende stop zou Lady Buddha zijn, maar de lucht werd dreigend. De eerste druppels vielen en we dachten: “Niet vandaag, Lady!” We zijn met een flinke omweg teruggereden, hebben onderweg nog genoten van een heerlijke Egg en Salted Coffee, en stapten precies op tijd ons hotel binnen. Want jawel: de hemelsluizen gingen wagenwijd open. Wij zitten binnen, de buit is binnen en we zijn nog droog ook!

De volgende dag stond in het teken van lokale ervaringen. We gingen weer op onze rode flitser naar de Coconut Forest voor de beloofde boottrip. Onze kapitein was een topper! In zijn ronde basket boat voer hij ons door het kokoswoud. We kregen traditionele hoeden op, hij maakte souvenirtjes van palmbladeren en leerde ons zelfs krabben vissen. Het hoogtepunt? De kapitein die de boot als een dolle rond liet spinnen. Een geweldige ervaring! Onderweg terug konden we de waterbuffels langs de weg niet negeren. Voor een paar Dong mocht Ger de uitdaging aangaan en bovenop een van deze reuzen klimmen. Monique hield het (verstandig genoeg 😉) bij een veilige afstand voor de foto.

“De magie van Marble Mountain, rondjes draaien in een mandje en buffel-rijden. Je moet het een keer gedaan hebben! 🥥🐂”

In de oude binnenstad van Hoi An hebben we onze creatieve kant opgezocht tijdens een workshop lampionnen maken. Met een bamboe frame, mooie lapjes stof en een behoorlijke hoeveelheid sterke lijm gingen we aan de slag. De lampionnen zijn prachtig geworden, al ben ik nog steeds bezig de lijmresten van mijn vingers te krabben! Na een snelle Banh Mi kwam de schrik: onze geparkeerde scooter was weg! Monique zag de bui (en de knikkende knieën) al hangen. Na een koortsachtige zoektocht vonden we onze rode scooter een stuk verderop terug. Wat bleek? Na 15:00 uur mag je niet in de binnenstad parkeren, dus de parkeerwachter had hem keurig verplaatst. Voor 80 cent parkeergeld mochten we hem weer meenemen. Pfff, pak van ons hart!

De volgende ochtend stond de wekker onverbiddelijk op 05:00 uur voor de Heritage Trein van Da Nang naar Hue. Aangezien Hoi An zelf geen station heeft, moesten we eerst een uur rijden naar Da Nang. We hadden onze huiswerk gedaan: stoeltjes aan de rechterkant voor het beste uitzicht. We boemelden langs de kust en keken uit over de Zuid-Chinese Zee. De trein zelf was een belevenis: speciaal ingericht voor toeristen met sfeervolle lampionnen, een restauratiewagon en zelfs livemuziek aan boord! Voor de prijs van 7 euro voor twee kaartjes (voor een rit van 3 uur!) hoor je ons absoluut niet klagen. 🎶

"Plakkende vingers en een mooie treinrit voor een prikkie. 🚂🌊”

Aangekomen in Hue, helaas begon het te miezeren, dus de poncho’s moesten weer uit de kast. We hadden niet echt de behoefte om de hele keizerlijke citadel van binnen uit te kammen, dus hebben we de sfeer vooral van de buitenkant geproefd en wat mooie foto’s geschoten terwijl het weer opklaarde. Het ging ons (en dan vooral Monique 😉) vandaag om de treinreis, en die hebben we in de pocket! Terug in de trein naar Da Nang, waar onze chauffeur ons opwachtte voor de laatste etappe naar ons hotel in Hoi An.

De dag erna stond Ba Na Hills op de planning. Wekker om 06:00 uur, koffie op bed, snel ontbijtje, taxi een uurtje richting de bergen. Kabelbaan van maar liefst 5,5 kilometer omhoog. Eenmaal boven zagen we geen hand voor ogen! Pure mist. We hebben de hele dag rondgelopen in een witte wereld. De Golden Bridge werd de “Golden Mist”. Het Kasteel hebben we letterlijk en figuurlijk gemist. Gelukkig waren er binnen een paar toffe shows waar het zicht prima was. Het hoogtepunt van de dag? Bij de entree kregen we coupons voor 4 ijskoude biertjes. 🥳 Veel gelopen, niets gezien, maar toch een topdag gehad met z’n tweeën.

“Zoek de brug! Mistig was het wel, maar de sfeer was er niet minder om. 🌫️🌉”

De volgende dag stond een cultureel uitstapje naar My Son Sanctuary op de planning! Na een uurtje scooteren kwamen we aan bij dit "mini-Angkor Wat" (€5,50 p.p.). Super indrukwekkend om te zien hoe die oude Champa-tempels al eeuwen zonder cement overeind blijven staan. 🧱✨

We lieten ons eerst luxe vervoeren door een golfkarretje, om daarna de "benenwagen" te nemen langs de indrukwekkende ruïnes. De weergoden dachten er echter anders over: we hebben meer geschuild voor de regen dan dat we tempels hebben gekeken! 🌧️ Eerlijk is eerlijk: de historie is prachtig, maar wij zijn stiekem meer van de gezelligheid dan van de oude stenen. ✅ Afgevinkt!

De terugreis was een heuse overlevingstocht; we zijn een uur lang compleet natgeregend. Als twee verzopen katjes kwamen we aan bij het hotel, maar de lach verdwijnt niet! Nu lekker opdrogen en onszelf trakteren op een welverdiende avond roomservice. 🚿🍜

🛕 Tempels, Poncho's en een "Gratis Douche" bij My Son

Vandaag relaxed wakker, geen wekker. Met de regenponcho’s voor de zekerheid onder het zadel op de scooter naar Son Tra Marina. En eerlijk? Je waant je even in Griekenland! Dit restaurant is volledig gebouwd in de stijl van een wit-blauw Grieks dorpje aan de kust. Met de azuurblauwe zee op de achtergrond was dit de perfecte plek voor een uitgebreide fotosessie. 🇬🇷🇻🇳 Daarna wilden we eindelijk de Lady Buddha van dichtbij bekijken. We reden binnendoor om controles te vermijden, maar in een haarspeldbocht op de berg stonden ze dan: de politie. Geen internationaal rijbewijs bij ons (en ons Thaise rijbewijs vonden ze niet interessant), dus de heren waren onverbiddelijk. Na veel discussie en een telefoontje naar het hotel, bleek er maar één optie over om de scooter te behouden: dokken. Met een pijnlijke boete van 3.000.000 Dong (zo’n €110,-) lieten ze ons zonder betaalbewijs weer gaan. Corruptie ten top, maar we konden weer verder…

Toch nog even cultuur gesnuift bij de 67 meter hoge witte Lady Buddha (Linh Ung Pagode). Dit indrukwekkende beeld is de ‘Godin van de Genade’ en waakt over de zee en de lokale vissers. Het complex is prachtig, met een mix van Chinese en Vietnamese stijlen. Die Chinese invloeden zie je terug in de gedetailleerde daken en draken; dit komt door de lange gedeelde geschiedenis van de twee landen. We hebben gewandeld tussen de pagodes, Boeddhabeelden en de brutale aapjes die er rondlopen. Een indrukwekkende plek die (hopelijk) onze zonden (en boetes) weer een beetje rechtgezet heeft. 🙏🐒

“Griekse impressies, een tikkeltje armer door de politie, maar een ervaring rijker bij de Godin van de Genade.”

Vandaag onze laatste volle dag in dit pareltje. Late start: uitslapen en een rustig ontbijtje. Daarna voor de laatste keer op de scooter voor een afscheidsrit door de omringende dorpjes en de uitgestrekte rijstvelden. 🌾 Terwijl we daar zo reden, door die eindeloze groene velden met de wind in onze haren, keken we elkaar aan: we zien onszelf hier over een paar jaar best wonen.
De rust, de mensen, het uitzicht… het heeft iets magisch. We eindigden bij het strand, waar de zee nog flink wild tekeer ging. Met een biertje in de hand en de zilte zeelucht op onze gezichten hebben we even heerlijk vooruitgeblikt. Terug in het hotel even opgefrist voor ons laatste diner in Hoi An. We blijven ons verbazen: heerlijk gegeten en gedronken voor nog geen 10 euro met z’n tweeën! Daarna was het tijd voor het laatste item op onze bucketlist: een boottochtje in het donker over de rivier. 🛶✨ Ja, het is super toeristisch, maar een lampionnetje te water laten terwijl de stad om je heen oplicht, is een ervaring die je simpelweg niet mag missen. Het was het perfecte moment om een wens te doen.

“Een laatste wens in de rivier. Hoi An, je hebt ons hart gestolen. ❤️”

Na nog wat laatste souvenirs te hebben gescoord, zaten we aan onze laatste cocktail. De koffers roepen, want morgenochtend vliegen we terug naar Ho Chi Minh City. Hoi An, je was fantastisch. We gaan je missen! ❤️🇻🇳
Terug in Saigon! Vroege taxi naar Da Nang vliegveld. Alles liep gesmeerd, al werd het bij de check-in nog even spannend: de koffers mochten 23 kilo wegen en Monique presteerde het om de hare op exact 22,8 kilo te laten klokken. 😅 De souvenirs passen er nog nét bij!
Na een vlucht van een uurtje en een razendsnelle Grab stonden we weer in ons vertrouwde hotel. Monique had een briljant idee: “Wat als ik me hier laat knippen?” In Nederland ben je zo een vermogen kwijt, maar hier is het een ervaring op zich. Na een afspraak via WhatsApp kon ze terecht voor een uitgebreide wasbeurt inclusief hoofdmassage en een complete restyle. En zeg nu zelf: het resultaat mag er wezen! ✨

Nieuw kapsel, nieuwe Monique! Klaar voor de grote finale in Saigon. ✨”

De cirkel is rond: een luie laatste dag in Saigon. Geen wekkers, geen strakke planning. Hele dag aan het zwembad: goed boek, telefoon binnen handbereik, ijskoud biertje en af en toe een verfrissende plons. 🏖️🍺 Na het opfrissen wilde Monique nog één keer haar onderhandelingsskills testen op de beroemde Ben Thanh Markt. Dit is dé plek voor souvenirs, kleding en lokale lekkernijen. Hoewel ze tot het uiterste ging, hebben we het donkerbruine vermoeden dat we alsnog ‘toeristenprijzen’ hebben betaald… maar ach, dat hoort erbij! 🛍️😉 Reis officieel afgesloten met een echte Egg Coffee (Cà Phê Trứng). Het is een Vietnamese specialiteit waarbij eigeel met suiker en gecondenseerde melk wordt opgeklopt tot een romige, custard-achtige schuimlaag op een sterke kop Vietnamese koffie. Het is bijna meer een dessert dan een drankje. ☕️🥚

Nog een korte nacht in Saigon met de wekker om 03:00 uur, snelle koffie op de kamer, laatste toiletspullen in de koffer. Taxi stond klaar – rit naar het vliegveld duurde maar 15 minuten (de stad die nooit slaapt, was zowaar even stil). Soepele eerste vlucht naar Guangzhou (bijna 3 uur), razendsnelle overstap, daarna 12,5 uur over China, Rusland en uiteindelijk richting het westen. We hebben de onboard videotheek zowat uitgespeeld, maar we hebben het overleefd! 🎬🍿 Eenmaal op Schiphol lieten de koffers ons niet in de steek; ze rolden bijna als eerste van de band. Nu zijn we in ons hotel bij de luchthaven waar we nog één nachtje blijven slapen voordat we écht naar huis rijden. We sluiten de reis af met een welverdiend Nederlands biertje in de hotelbar en een kleine hap. Morgenochtend heerlijk uitslapen en dan het laatste stukje naar eigen huis en haard.

Vietnam, je was fantastisch. De chaos, de lieve mensen, de rijstvelden, de lampionnen, de boetes, de mist, de buffels, de Salted Coffee’s, de mandjespost, de Heroïsche Moeders, de Golden Mist, de 14%-accu, de regenbuien, de lijmresten, de wens in het donker… we gaan het nooit vergeten! 🇻🇳❤️