Het is zondagochtend. In Nederland dwarrelt de natte sneeuw tegen het raam, staat het runderlapje te pruttelen in de oven en draagt mijn moeder haar dikke wollen geitenwollensokken. Hier in Pattaya is het zes uur ’s ochtends. De kamer ruikt naar verschraalde Leo-bier en gebakken rijst, en ik heb een mysterieuze blauwe plek op mijn schouder van een iets te harde aanraking met een koperen paal.
Het is zondagochtend. In Nederland dwarrelt de natte sneeuw tegen het raam, staat het runderlapje te pruttelen in de oven en draagt mijn moeder haar dikke wollen geitenwollensokken. Hier in Pattaya is het zes uur ’s ochtends. De kamer ruikt naar verschraalde Leo-bier en gebakken rijst, en ik heb een mysterieuze blauwe plek op mijn schouder van een iets te harde aanraking met een koperen paal. Mijn telefoon trilt. "Schat, met mama. Je vertelde laatst dat je iemand speciaal hebt ontmoet daar... Wat doet ze precies voor werk?"
Op dat moment schakelt mijn brein onmiddellijk over op de "Pattaya-naar-Ouders" simultaanvertaling. De rauwe waarheid vertellen is immers hetzelfde als mijn eigen onterving tekenen. Ik hoor haar al gillen zonder dat de telefoon op de luidspreker staat. Ik zou kunnen zeggen dat ze een danseres is, maar dan moet ik direct uitleggen dat het niet om het Nationale Ballet gaat, dat de paal verticaal staat en dat de Notenkraker niet op haar repertoire staat. Dat is de kortste weg naar een acute hartverzakking bij m'n moeder en mijn naam die met een dikke zwarte stift uit het testament wordt geschrapt.
"Mam, ze is een internationale performance-artist," begin ik dapper. "Ze werkt aan Walking Street. Dat is eigenlijk het Broadway van Thailand, maar dan zonder de zure theatercritici en mét een publiek van luidruchtige Australiërs. Haar specialiteit is verticale gymnastiek. Ze heeft de kracht van een Olympisch atleet. Tante Sjaan met haar zwakke rug zou het nog geen vijf minuten volhouden." Ik vertel haar dat het een zeer gerespecteerde carrière is, dat ze financieel onafhankelijk is en in haar eentje haar hele familie in het noorden onderhoudt. Eigenlijk precies zoals zij haar vriendinnen vertelt dat ik een "e-commerce consultant" ben, terwijl we allebei weten dat we geen flauw idee hebben wat de ander de hele dag uitvoert.
Ik leg haar uit dat ze in de topklasse speelt. Op een goede vrijdag verdient ze aan fooien meer dan de gemiddelde tandarts. Er staat een rij toeristen voor haar in de rij om drankjes te kopen, en toch koos ze voor mij: een zwetende expat met een beginnend bierbuikje die haar barfine betaalt en 7-Eleven tosti's voor haar regelt als ontbijt op bed. Als dat geen ware liefde is, wat dan wel? Dit podium is slechts een springplank, houd ik mijn moeder voor. Over een paar jaar opent ze haar eigen schoonheidssalon of een koffietentje. Voor nu danst ze. Je zou een toneelspeelster toch ook niet veroordelen? Het enige verschil is de hoeveelheid stof in het kostuum en het feit dat het publiek hier geen rozen werpt, maar verkreukelde biljetten van 500 Baht.
"Mam," zeg ik zacht, "ze klaagt nooit dat ik niet genoeg verdien. Ze eist geen nieuwe SUV zoals mijn ex-vrouw. Ze glimlacht zelfs als ik verlies met een potje pool. En ze kent zevenendertig verschillende manieren om... nou ja, laat maar. Laten we zeggen dat ik heel gelukkig ben." Het blijft angstvallig stil aan de andere kant van de lijn. "Ik moet gaan," zegt ze plotseling. "De oven piept."
Een uur later trilt mijn telefoon. Een WhatsApp-berichtje van m’n moeder: "Stuur eens een foto van haar. Maar zorg er wel voor dat die paal niet in beeld staat." De les is simpel: leg nooit de rauwe realiteit van Walking Street uit aan je moeder. Gebruik termen als "Pilates-instructrice" of "freelance fitnessmodel". Slaap rustig, geniet van je tosti, en vergeet vooral niet die barfine te betalen voordat je moeder om een video van haar "gymnastiek" vraagt.
