We kennen allemaal het standaardscript: een arm dorpje in de Isan, een verpletterende familieschuld, een zieke buffel en een dochter die zichzelf opoffert om te overleven. Maar Pattaya zit vol met barsten in die realiteit. Maak kennis met Fon. Ze is 25, werkt al zes jaar in Soi 6 en breekt werkelijk elk stereotype.
Haar vader is een overheidsfunctionaris, haar broer is officier bij de hondenbrigade van de politie. Haar familie is niet alleen welgesteld, maar wordt ook alom gerespecteerd. Ze vragen haar nooit om geld; sterker nog, haar vader gaf haar de oude auto van haar broer en de familie helpt haar met haar basislasten. Dus wat doet een meisje uit een "goed nest" in het epicentrum van de barindustrie?
Fons probleem was geen lege koelkast, maar een leeg hart. In veel traditionele Aziatische gezinnen heerst een harde onbalans: alle ambities, middelen en genegenheid worden op de zoon – de erfgenaam – geprojecteerd. De dochter krijgt de bijrol; ze wordt gevoed en gekleed, maar er wordt vooral van haar verwacht dat ze zich stilhoudt. Fon belandde niet op Soi 6 uit honger, maar op zoek naar de aandacht die ze thuis nooit kreeg en de financiële onafhankelijkheid om te bewijzen dat ze ertoe deed. De bar gaf haar een podium waarop zij de hoofdrolspeler was, en niet slechts "het zusje van de politieagent".
Toch heeft Fon zich nooit volledig aan het systeem overgegeven. Ze heeft een ijzeren patroon: ongeveer elke twee jaar doet ze een wanhopige poging om uit de industrie te ontsnappen. De vorige keer opende ze een Som Tam-karretje. Haar papajasalade was uitstekend en ze hield het bijna een jaar vol buiten de bars – een prestatie van formaat. Maar toen sloeg de meedogenloze wiskunde van de echte wereld toe. Haar nettowinst was zo'n 500 baht per dag. Dat is een eerlijk en nobel inkomen, maar Fon heeft een condo te betalen en een auto die benzine en onderhoud nodig heeft. De financiële zwaartekracht van Soi 6 bleek sterker dan de geur van verse papaja, en uiteindelijk keerde ze terug.
Een paar dagen geleden trilde mijn telefoon. Het was Fon. Ze plant haar volgende grote ontsnapping. Het nieuwe plan? Het maken en verkopen van handgemaakte kunstnagels. Ze had startkapitaal nodig voor de materialen en vroeg me om een lening. Ik ben een volwassen man en ik loop lang genoeg mee in deze stad om te weten hoe dit werkt. Ik weet dat deze "lening" waarschijnlijk nooit wordt terugbetaald; het is een investering met een financieel rendement van nul procent. Toch heb ik het volledige bedrag zonder aarzelen naar haar overgemaakt.
Waarom ik haar dat geld gaf? Omdat ik haar familie misschien respecteer, maar Fon nog veel meer. Pattaya zit vol met vrouwen die het jaren geleden al hebben opgegeven en alleen nog maar wachten op de volgende sponsor. Fon is een vechter. Elke twee jaar verzamelt ze al haar wilskracht en probeert ze door de onzichtbare betonnen muur te breken die Soi 6 scheidt van een normaal leven. Ik gaf haar het geld niet als zakelijke lening, maar als een bijdrage aan het behoud van haar waardigheid. Of dit nieuwe bedrijfje zal slagen? Ik heb geen idee. Maar ik zal haar nieuwste poging om vrij te komen met niets dan diep respect volgen. Soms zijn de belangrijkste investeringen die we in deze stad doen niet in bedrijven, maar in iemands hoop.
